Τη δυσκολία επικοινωνίας μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας παρουσίασαν σε εκδήλωση, που πραγματοποιήθηκε στη Γενική Γραμματεία Επικοινωνίας, ο καθηγητής Ηρακλής Μήλλας, ο δημοσιογράφος Στέλιος Μπερμπεράκης και ο ακόλουθος Τύπου Σταύρος Σταθουλόπουλος, ως συντονιστής της συζήτησης.

Η εκδήλωση, που οργανώθηκε από τους ακολούθους Τύπου και το Forum Διεθνούς Επικοινωνιακής Πολιτικής και προλόγισε ο πρόεδρος της Ένωσης Ακολούθων Τύπου, Σπύρος Διαμαντής, είχε ως θέμα «Ελλάδα-Τουρκία: η διάσταση της επικοινωνίας».

Στη δυσκολία επαφής μεταξύ των δύο χωρών, "που χαρακτηρίζεται από προκαταλήψεις και στερεότυπα" αναφέρθηκε ο κ. Σταθουλόπουλος, ο οποίος διετέλεσε επί σειρά ετών υπεύθυνος του Γραφείου Τύπου της Ελλάδας, στην αγκυρα.

Ενδεικτικά ανέφερε, ότι όταν πέθανε η Αλίκη Βουγιουκλάκη, αρθρογράφος μεγάλης τουρκικής εφημερίδας ασχολήθηκε στην επιφυλλίδα του με την απώλεια της Ελληνίδας ηθοποιού και παρά την αναλυτική μετάδοση του σχετικού άρθρου από τα ελληνικά ΜΜΕ, η έκφραση πένθους εκ μέρους της Τουρκίας, δεν μεταδόθηκε.

Ο κ. Μήλλας παρατήρησε ότι "συχνά στην Ελλάδα μιλούμε για τους Τούρκους, πλην όμως η έκφραση είναι λανθασμένη, διότι υπάρχουν πολλοί διαφορετικοί Τούρκοι. Είναι οι ακροδεξιοί, εθνικιστές, Ισλαμιστές, Κεμαλιστές, Ανατολιστές, Μαρξιστές, αλλά και οι Φιλελεύθεροι, που έχουν αναπτύξει τελείως διαφορετική νοοτροπία και στάση.

Ο ομιλητής σημείωσε ακόμη ότι η επικοινωνία μεταξύ των δύο χωρών απαιτείται, διότι υπάρχουν δύο διαφορετικοί κόσμοι και επισήμανε τα «ταμπού», που αποτελούν τροχοπέδη στην επαφή.

«Η αναφορά στην Κωνστανιτούπολη, για παράδειγμα, θα σκοντάψει στο πρόβλημα της ονομασίας. Ο ομιλητής θα αναφερθεί στην Ισταμπούλ ή στην Κωνσταντινούπολη;», σημείωσε ο κ.Μήλλας, ενώ παρατήρησε, πως στην Τουρκία είναι πολύ διαδεδομένη η αντίληψη ότι Τούρκοι και Έλληνες μοιάζουν.

«Στην πραγματικότητα, οι Τούρκοι θέλουν πολύ να μοιάζουν στους Έλληνες, αλλά αυτό δεν συμβαίνει αντίστροφα» είπε. «Οι Τούρκοι πιστεύουν ακόμη πως έχουμε κοινή ιστορία, ενώ οι Έλληνες θεωρούν ότι η ιστορία της τουρκοκρατίας ήταν μια ιστορία δυστυχίας. Διαφορετική είναι και η γλώσσα του σώματος. Οι Έλληνες διακόπτουμε και φωνάζουμε όταν μιλούμε, ενώ μια τέτοια στάση για τους Τούρκους είναι προσβλητική».

Ο κ. Μήλλας, τέλος, αναφέρθηκε στο "μήνυμα" του φαγητού. "Στην Τουρκία, είπε, η πρόσκληση σε φαγητό είναι μήνυμα συνδιαλλαγής, δήλωση καλής θέλησης και πρώτο βήμα στη διαδικασία του συμβιβασμού.

Όταν δεν το ξέρεις αυτό, η άρνησή σου μπορεί να εκληφθεί ως ένδειξη αδιαλλαξίας, υπεροψίας και πείσματος».

Ο κ. Μπερμπεράκης τόνισε ότι από την εποχή των σεισμών, το 1999, έχει αλλάξει θεαματικά το κλίμα ανάμεσα στις δύο κοινωνίες και τόνισε πως, πάντως, τα ΜΜΕ «δεν βοηθούν την κατανόηση". "Το στερεότυπο, είπε, είναι πως ό,τι είναι τουρκικό είναι κακό και ό,τι διευκολύνει την προσέγγιση, ανύπαρκτο».